Hariçten ağıt! Buralardan oturup o açıyı göremeyiz... Ama o acıyı biraz olsun paylaşabilirse, çoğalır yüreğimiz. En büyükleri 30'unda, 20'li yaşlarda evlatlar ve geride miniklerini bırakan babalar bunlar. Kaçımız "Ramazan" bayramında, hem de "Ramazan" adı verilmiş bir oğuldan, "Bir haftada üç kez baskın yedik. Anne ben geriye biraz zor dönerim" vedası yüklenmiş bir telefon aldık. Telefonunuzun markası her ne ise! O 21 yaşındaki erlerin, 15 yılını doldurmaya 8 ayı kalmış uzman çavuşun "Komutanım" dedikleri ve birlikte can verdikleri, 21 yaşında bir "Komutan": Astsubay Hasan Önal.
Öyle evlatlardan bir "dost" bunun ne demek olduğunu biliyor ve dün bana şöyle yazıvermiş: "Merhaba Abi; Ömrümün üçte birini karakol ve tim komutanlığında geçirdim. Benzer bir karakola beni verip 'Al bu gariplere ölmeyi emret" dediklerinde 22 yaşındaydım. O gariplerin sayısı 120 idi ve neyse ki çoğu kurtuldu." Yazdıklarını uzun uzun aktarmayayım; bir giden, bir bilen, bir dönebilen "Karakol"u biliyor.
Evine hırsız girdikten sonra konu komşu Nasreddin Hoca'yı "Onu şöyle yapsaydın, bunu böyle, bir de öyle" diye suçlayıp durunca, Hoca'nın cevabı malum: "Ulan hırsızın hiç mi suçu yok?" Çok doğru tabii. Ama biz Hoca'nın eşeğe ters bindiğini de biliriz. O eşeğe, elalemin lafına göre bir kendinin, bir çocuğun, bir hepsinin birden bindiğini, eşeği sonunda sırtına vurduğunu da. Çok doğru tabii. "Hain terörist saldırı" varsa, onca şehit, onca acı varsa, gerisi teferruattır. Lakin, bir yenilgide "Teknik direktör kellesi" isteyen bir toplumsal dokumuz ile medya kokumuz yok mu bizim? 21 yaşındaki "komutanlar" ile aynı yaştaki "garipler" toplu halde ölünce, tekrar tekrar baskına uğrayınca, "Anne ben geriye biraz zor dönerim" diyecek hale gelince... Yerine göre en şahane zırhlı araca gücü yeten bu "asker" devlet ile "asker" milletin neyi eksik yaptığı da düşünülmez mi?
Bu "kanama" patladığında, şimdi öldürülen "Komutan Hasan" da doğmamıştı; "Er Ramazan" da. Bir karakolda ölüme yatırmak için mi doğurdu da büyüttü anaları? Siyasi, idari ve askeri sorumlular ne tür bir hesap verdi? Onca yıl onlara itibarlarından ne kaybettirdi? Siyasi, toplumsal, ekonomik ve askeri "çözümleri"nin neresinde, öyle mırıldanarak değil, cesaretle sorumluluk üstlenerek, "Yanlış yaptık... Eksik yaptık... Düşünmedik... İhmal ettik" sesleri duyuldu?
Elbette biz bu "rahat" koltuklarda ancak "hariçten gazel" okuruz. Ne 21 yaşındaki astsubayız, ne akranı yaşta er; ne kadar paylaşsak da, anaları, babaları, kardeşleri, evlatları, silah ve mahalle arkadaşları değiliz hepimiz; içleri elbet kan ağlamış komutanları da değiliz. Ama biz de buralıyız. "Hariçten ağıt" okuyabiliriz. Askere gidecek ya da askerde başka evlatların anaları babaları, dağa çıkacak öteki evlatların anaları babaları, bugün daha doğmamışken belki de bir karakolda ölümüne bir kadere yazılacak torunların kalbi yorgun dedeleri, nineleriyiz. Binlerce subay, astsubay, uzman ve er askerin kardeşi, yavuklusu, komşusu, dostu; Orgeneral Başbuğ'un deyişiyle, "Dağa çıkmalarını önleyemediğimiz" binlerce Kürt gencin ailesi, köylüsü, memleketlisi; canımız ülkemizin acılı sevdalarının birer parçası, gözyaşı sellerinin en azından birer damlası, Şemdinli oluk oluk kanadığında yürek yarası, Altınova kana kan birbirine girdiğinde o yürekte sızıyız. Bunca yıldır hepimiz yaralı... Hepimiz biraz ölüyüz. Bir karakolda ölümüne buluştukları gibi... Antalyalıyız ve Diyarbakırlıyız. İstanbullu ve Siirtli. İzmirli ve Bayburtlu. Kırıkkaleli, Kırklarelili, Mersinli, Osmaniyeli, Erzurumlu, Denizlili, Eskişehirli, Adanalı, Artvinli, Gebzeli, Sivaslı. Çocukları için sadece "ölüm"ü isteyemeyecek kadar hayatla da dolu, kardeşliğe de yatkın, onca inanç, kültür, kimlik ve tarihi taşıyı yoğurmuş da yorulmuş, yorgun ama olgun toprakların her köşesiyiz. 21 yaşında "Komutan" ile 21 yaşında ona emanet "Ramazan" artık eve de dönebilsin isteriz!
Biz hepimiz, her birimiz yani hiçbirimiz; devleti yönetmekten de, askeri sevk ve idareden de pek anlamayız. Ama anlayanlar, o makam ve iddiadakiler artık çözüm bulsun, yanlış varsa dönsün, hesap versin, sorumluluk üstlensin, daha iyi düşünsün, kanamayı durdursun, bu çocukları annelerine, bu evlatları kendi evlatlarına kavuştursun isteriz.
Şehitler ölmez demiştik ya... Sen şimdi öldün Mehmet'im... Sana dağda kurşun sıkanlar, yoluna mayın döşeyenler var ya... Hani bela okuduğumuz... Hani elleri kırılsın dediğimiz... Hani senin gömleğini, ceketini koklarken lanet ettiğimiz... Onlar şimdi Meclis'te Mehmet'im.. Onların adı şimdi Milletvekili... Biliyorum, kaşların çatık şimdi... Biliyorum ruhun huzursuz... 'Şehit oldum, niçin?' diye soruyorsun Mehmet'im... Ben şimdi sana ne cevap vereyim? Sana ne söyleyeyim? Sana ne cevap vereyim? Ben sana bir şey söyleyemem... Ben sana bir cevap veremem. Ne söylesem sana, ruhuna huzur veremem... Ne söylesem seni ikna edemem... Sana kurşun sıkanı, Meclis çatısı altına sokanı, PKK'ya yataklık yapanı koynuna alanı kınarım sadece Mehmet'im... Dağlarda bayram var, sana kurşun sıkan eller şimdi kına yakıyor... Dağlarda bayram var Mehmet'im, bölücü şimdi Ankara'nın göbeğinde yatıyor... Sorma bana, 'Peki ben niye öldüm?' diye... Sen ölmemiştin, sen şehitsin Mehmet'im... Ama ben ne yapayım? Bayrak düşmanları kalelere girmişse ben kime ne sorayım? PKK yatakçıları, hapishaneden Meclis'e giriyorsa bunun hesabını kimden sorayım Mehmet'im... Boşuna mı döküldü bu vatan evladının kanı diye kime sitem edeyim?... Dokunamıyorduk zaten, şimdi hiç dokunamayacağız Mehmet'im... Onlar, Meclis Kürsüsünden bağıracak: 'Apo'ya özgürlük' diye... Onlar Meclis kürsüsünden bağıracak: 'Türkiye bölünsün'diye... Sen şehit oldun, Allah indinde yerin belli... Bizler, bunları Meclisin içine sokanlar nereye kaçacağız Mehmet'im... Affet bizi... Yalvarıyorum sana affet... Dökülen kanın yerde kaldı Mehmet'im... Dağlarda ayak izin, gönlümüzde yaran var... Sana borçluyuz, sana karşı boynumuz bükük.. Hiç olmadığı kadar hem de... Biz, pazarlardan çöp topladık... Biz, satılan topraklarımıza seyirci kaldık.. Biz, üç kuruş ekmek parası için yüzümüze kara çaldık... Sen şehit oldun, kurtuldun... Allah huzurunda rahatsın... Ama şimdi biz ne yapacağız Mehmet'im?... Bir de senin kanın bizim elimizde... Sen ölmemiştin Mehmet'im... Kanın yerde kaldı... Yüzümüz yerde... Ne yazık ki....
Burasi TÜRKIYE Biz de TÜRKÜZ TÜRK!!! Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim. Bu toprakta dogduk, burda büyüdük. Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim.
1071 Malazgirt ten bir gedik, acip girdik, bu topraga yurt dedik.. Bedel ise bedelini odedik.. Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim.
TÜRKIYE ye neden TÜRKIYE denmis; Bu isim bu yurda gökten mi inmis? Demekki! demekki ap acik bedel ödenmis. Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim.
Bedeli Sayisiz Sehit olmus CAN!!! Bedeli Bayragi Al eyleyen KAN!!! Ne isterse verdik bizden bu VATAN!!! Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim.
Laz da benim Cerkez de ben KÜrt te ben.. Bunlar aza bunlar el kol, TÜRK: TÜRK beden.. agzi olan konusmasin bilmeden.. Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim.
Mülayim bulup ta TÜRK deki huyu, Kuyu kazmasinlar ardindan kuyu. Kabarmasin TÜRK ün ayrani suyu. Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim. Kimse Sasirmasin, Kimse Sasmasin. Bagrimda barinan yilanlasmasin!! ***TÜRKIYE DE TÜRK ÜN SABRI TASMASIN!!!***
Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim. Birakin yilani en kücük böcek, bu toprak ta yasiyorsa bilecek. ***TÜRKIYE TÜRKLERIN YURDU DIYECEK!!!***
Bu Memleket bizim. Bu Vatan bizim. Ey gardas bazisi demiyor ama, Der GARDASSS dert etme, hic düsme gama.. SEVEEEE SEVEEEE söyletiriz adama...
Besmeleyi selamı bilmeyen diller, beyninden başka her uzvu çalışan insanlar kuşatılmışçasına ne dediklerini ne yaptıklarını bilmiyorlar robot misali monoton bir hayatta ne okuma alışkanlığı edinmişler nede araştırma bilgisine sahipler. Kulaktan dolma bilgiler ile kendilerini adam zanneden müsvette insanlar. Nasıl olacak neler yapacağız da bu gençliği kör kuyulardan çıkarıp gün ışığında gerçeklerle yüzleştireceğiz. Hangi siteye girsem hangi hep aynı insanlar selam vermeden oyun oynaş telaşına düşüyor, sanki hayatta başka gerçekler yokmuş gibi gençliğin enerjisini bu tür basit bağnaz ve ahlaka aykırı tutum içinde yitiriyorlar.
Oysa silkelenip kendilerine gelmeleri lazım birileri ışık olmak zorunda doğruları anlatmalı geleceğe yön bu şekilde verilmeyeceği söylenmeli toplumsal kültür ve ahlak bakımından çöküş noktasına gelmekteyiz. Namus kavramının yittiği birlik ve beraberliğin tükenme noktasına geldiği kurumsal çatışmalara etnik çatışmalarında eklendiği şu günlerde birlik ve beraberliğin sağlanmasından ziyade gençliğin deve kuşu misali başlarını kuma gömmelerini engellemeli kazanma yoluna gitmeliyiz. Pkk illetinden bıktığımız kadar kültürel tarzda da sıkıntılar yaşamaya başlıyor ve kutuplaşmalar gizliden gizliye büyük boyutlara ulaşıyor.
Gerçek olan bir şey vardır oda batılı güçlerin ve abd nin Türkiye de suların durulmasını istememesi. Bunun içinde etnik ve kültürel ayrıcalık taşıyan zengin coğrafi kimliğimiz ile oynanması. Pkk konusunda sözde dayanışma ve ortak hedef olarak belirlenmesi halkta ne buldum coşkusu ve sevinci yaşatmıştır. Oysa senaryo bu şekilde değil. İşleyiş tarzı bizi cezp edici yönde şekillense de altında türlü oyun ve entrikalar mevcut. Son 4-5 gündür alevi cemaatinin ve alevi vatandaşlarımızı kültürel etnik kimlikleri ile oynanmakta, oluşturduğumuz birlik ve bütünlük bu şekildeki ayak oyunları ile bozulmaya çalışılmaktadır. Uyanık davranmalı ve dış güdümlü bu oyunlar içerisinde yer almamalıyız. Toplumsal dini ve ahlaki değerlerimizi korumalı baskı altında kalmamalıyız. Birlik ve bütünlüğümüz buhran ve kriz zamanlarında günü birlik olmamalı sağladığımız bu bütünlüğü muhafaza etmeliyiz.
Batılı zihniyetin 1970 li yıllardan beri Türkiye de yaşayan insanlar arasında çeşitli tarz ve türlerde ayrımcılık içerikli senaryolar empoze etmiş ve bunlardan başarılı oldukları başlıca başlıklar ise, Sağ-sol çatışmaları, Suni-alevi çatışmaları, Türk- Kürt çatışmaları geniş bir zeminde uzun süreli bir süreç kazanmış ve bundan batılı güçler ekonomik ve kültürel boyutta kazançlar sağlanmıştır. Peki bu konular gençlikle ne kadar alakalı ? gençlikle o kadar çok alakalı ki gençlik kafasını kumdan çıkarmaz ve gerçekleri bu tarzdaki oyunları görmezden geldiği sürece aynı niyetli kişiler aynı oyunları devam ettirecek ve ülkemize her manada zarar verecektir. Bilgi ve bilgisayar çağında sadece bedensel olguların olmadığı zevki sefa alemi için uğraş verenlerin biraz daha sosyal kültürel ve siyasi içerikli bilgi ve araştırmaya yönelmeli cinsellik ve arkadaşlık adı altında yapılmaya çalışılan uyuşturmalardan uzak tutulmalıdır. Gençlik kendine getirilmeli tabiri caiz ise içinde bulunduğu uyku ortamından uyandırılmalı ve “vasıflı birer TÜRK olmaya mecbur” hale getirilmelidir.
Oğuz boyundan gelen geleneğimize göre yiğitlere nam bilgi ve becerilerine göre verilmektedir. Peki ya biz bilgisayar içine gömülmüş gençliğe ne tür bir ad veya şan vereceğiz. Atam oğuz soyunu idame ettiren Her fırsatta Osmanlı Torunu olduğunu iddia eden genç Türkiye Cumhuriyeti gençliğine ne şekilde bir sesleniş tarzı içinde olacağız. Msn canavarı anlamsız nickler Türkçe olmayan isimler altında boğulup giden gençliği gerçeklerle tanıştırma zamanı geldi.
Ve bu görev biz ülkücülere düşüyor, çoktan unuttuğumuz oyun ve oynaşları gelecek kuşaklarımız hür ve bağımsız bir Türkiye de oynamaları için buna mecburuz. Kimlik ve mezhep çatışmalarından uzak durarak gerçekler ile yüzleştirilerek doğruyu bulmalarında vesile olmalıyız. Peygamber efendimizi övdüğü bir ırkın temsilcileri ve cennetle müjdelenen bir ordunun son neferleri olarak başaracağız ve başarmalıyız.
Add as a Friend
Send Message
Leave Comment
Add to Favorites
Give 'em Five
Report Abuse
Buralardan oturup o açıyı göremeyiz... Ama o acıyı biraz olsun paylaşabilirse, çoğalır yüreğimiz.
En büyükleri 30'unda, 20'li yaşlarda evlatlar ve geride miniklerini bırakan babalar bunlar.
Kaçımız "Ramazan" bayramında, hem de "Ramazan" adı verilmiş bir oğuldan, "Bir haftada üç kez baskın yedik. Anne ben geriye biraz zor dönerim" vedası yüklenmiş bir telefon aldık.
Telefonunuzun markası her ne ise!
O 21 yaşındaki erlerin, 15 yılını doldurmaya 8 ayı kalmış uzman çavuşun "Komutanım" dedikleri ve birlikte can verdikleri, 21 yaşında bir "Komutan": Astsubay Hasan Önal.
Öyle evlatlardan bir "dost" bunun ne demek olduğunu biliyor ve dün bana şöyle yazıvermiş:
"Merhaba Abi;
Ömrümün üçte birini karakol ve tim komutanlığında geçirdim.
Benzer bir karakola beni verip 'Al bu gariplere ölmeyi emret" dediklerinde 22 yaşındaydım. O gariplerin sayısı 120 idi ve neyse ki çoğu kurtuldu."
Yazdıklarını uzun uzun aktarmayayım; bir giden, bir bilen, bir dönebilen "Karakol"u biliyor.
Evine hırsız girdikten sonra konu komşu Nasreddin Hoca'yı "Onu şöyle yapsaydın, bunu böyle, bir de öyle" diye suçlayıp durunca, Hoca'nın cevabı malum:
"Ulan hırsızın hiç mi suçu yok?"
Çok doğru tabii.
Ama biz Hoca'nın eşeğe ters bindiğini de biliriz.
O eşeğe, elalemin lafına göre bir kendinin, bir çocuğun, bir hepsinin birden bindiğini, eşeği sonunda sırtına vurduğunu da.
Çok doğru tabii. "Hain terörist saldırı" varsa, onca şehit, onca acı varsa, gerisi teferruattır.
Lakin, bir yenilgide "Teknik direktör kellesi" isteyen bir toplumsal dokumuz ile medya kokumuz yok mu bizim?
21 yaşındaki "komutanlar" ile aynı yaştaki "garipler" toplu halde ölünce, tekrar tekrar baskına uğrayınca, "Anne ben geriye biraz zor dönerim" diyecek hale gelince...
Yerine göre en şahane zırhlı araca gücü yeten bu "asker" devlet ile "asker" milletin neyi eksik yaptığı da düşünülmez mi?
Bu "kanama" patladığında, şimdi öldürülen "Komutan Hasan" da doğmamıştı; "Er Ramazan" da. Bir karakolda ölüme yatırmak için mi doğurdu da büyüttü anaları?
Siyasi, idari ve askeri sorumlular ne tür bir hesap verdi?
Onca yıl onlara itibarlarından ne kaybettirdi?
Siyasi, toplumsal, ekonomik ve askeri "çözümleri"nin neresinde, öyle mırıldanarak değil, cesaretle sorumluluk üstlenerek, "Yanlış yaptık... Eksik yaptık... Düşünmedik... İhmal ettik" sesleri duyuldu?
Elbette biz bu "rahat" koltuklarda ancak "hariçten gazel" okuruz.
Ne 21 yaşındaki astsubayız, ne akranı yaşta er; ne kadar paylaşsak da, anaları, babaları, kardeşleri, evlatları, silah ve mahalle arkadaşları değiliz hepimiz; içleri elbet kan ağlamış komutanları da değiliz.
Ama biz de buralıyız.
"Hariçten ağıt" okuyabiliriz.
Askere gidecek ya da askerde başka evlatların anaları babaları, dağa çıkacak öteki evlatların anaları babaları, bugün daha doğmamışken belki de bir karakolda ölümüne bir kadere yazılacak torunların kalbi yorgun dedeleri, nineleriyiz.
Binlerce subay, astsubay, uzman ve er askerin kardeşi, yavuklusu, komşusu, dostu; Orgeneral Başbuğ'un deyişiyle, "Dağa çıkmalarını önleyemediğimiz" binlerce Kürt gencin ailesi, köylüsü, memleketlisi; canımız ülkemizin acılı sevdalarının birer parçası, gözyaşı sellerinin en azından birer damlası, Şemdinli oluk oluk kanadığında yürek yarası, Altınova kana kan birbirine girdiğinde o yürekte sızıyız.
Bunca yıldır hepimiz yaralı...
Hepimiz biraz ölüyüz.
Bir karakolda ölümüne buluştukları gibi...
Antalyalıyız ve Diyarbakırlıyız.
İstanbullu ve Siirtli.
İzmirli ve Bayburtlu. Kırıkkaleli, Kırklarelili, Mersinli, Osmaniyeli, Erzurumlu, Denizlili, Eskişehirli, Adanalı, Artvinli, Gebzeli, Sivaslı.
Çocukları için sadece "ölüm"ü isteyemeyecek kadar hayatla da dolu, kardeşliğe de yatkın, onca inanç, kültür, kimlik ve tarihi taşıyı yoğurmuş da yorulmuş, yorgun ama olgun toprakların her köşesiyiz.
21 yaşında "Komutan" ile 21 yaşında ona emanet "Ramazan" artık eve de dönebilsin isteriz!
Biz hepimiz, her birimiz yani hiçbirimiz; devleti yönetmekten de, askeri sevk ve idareden de pek anlamayız.
Ama anlayanlar, o makam ve iddiadakiler artık çözüm bulsun, yanlış varsa dönsün, hesap versin, sorumluluk üstlensin, daha iyi düşünsün, kanamayı durdursun, bu çocukları annelerine, bu evlatları kendi evlatlarına kavuştursun isteriz.